स्तब्ध

स्तब्ध झाली दृष्टीही अन स्तब्ध झाला श्वासही

कां तरी पण विद्ध मन हे सोडिना ती आस ही

ध्येय जगण्याचे कसे ते पूर्ण मम झाले नसे

वंचना आक्रोशितांना कां असावी खास ही

एक तो वेडा दिसे मज मी तयाला ही तसा

वेदना संवेदना जड शून्य भासे भास ही 

कां कधी संपेल हा खेळ अंधारासवे चा 

दग्ध तन मन दग्ध जीवन इतुका नसावा त्रास ही 

रात्र निद्रेला मुकावी दिन तमाच्या अंतरी

राख स्वप्नांची उडावी संपून जावी रास ही

उसळती ज्वाळा चितेच्या रूप झाले राख ते 

कां तरी मजला कळेना कां अनामित प्यास ही 

कवि 'रवि'