येणार येणार म्हणून
खाते तज्ञांनी ग्वाहीच दिली
खात्रीशीर पणाने तो आलाच नाही
त्याच्या वर्षावाला आसुसलेल्या डोळ्यांनी मात्र
अश्रूंचे पाट वाहवले
तापलेल्या धरणीने काढला
आसूड चटक्यांचा
आणि निर्दयतेने झोडपले चराचराला
जीव सचेतन आणि अचेतनही
वदले 'त्राहिमाम त्राहिमाम'
पहाडावर वणव्यांनी जल्लोष केला
पाऊस म्हणजे काय रे भाऊ!?
प्रश्न उद्गारला अत्याधुनिकते कडे वळलेल्या जगातील टेकसॅव्ही शिशुने
तितक्याच अज्ञानी त्याच्या भावानेआभाळाकडे एकदा शून्य नजरेने बघितले मात्र!
दूर एका मंदिरात सुरू झाला यज्ञ
पर्जन्यासाठी
आणि त्याची झळ पोचली वरुणराजाला
कृद्ध होऊन त्याने धुत्कारले माणसाला
म्हणाला!
जे हवे ते न मागता न चुकता
आम्ही तुझ्या पदरी घातले सातत्याने
पण दंभ तुला झाला तुझ्या भ्रामक कर्तुत्वाचा
निसर्गाची चीरफाड करणाऱ्या आधुनिकतेचा
परीणाम तुझे तूच जन्माला घातले आहेस
भोग काय असतात हे कळत असेल तर
आतातरी जागा हो क्षमायाचना कर
धरणी तुझीच आहे आकाश तुझेच आहे
पंचमहाभूतांचा कल्लोळ ही तुझाच आहे
यज्ञ संपन्न होण्याची पावती म्हणून मग
घन गरजले, विजा चमकल्या,
आकाशातून प्रेमाचा ओघ बरसला
माणूस काय पशुपक्षी काय, किडे कीटक काय
सर्वांच्या मनातून प्रकटली आनंदाश्रूंनी सजलेली लाट
प्रत्येकाने अनुभवली एक अवर्णनीय सृजनाची पहाट
पाऊस म्हणजे काय रे भाऊ!!!?
पाऊस म्हणजे श्वास, पाऊस म्हणजे आस
पाऊस धरणीची प्रतिक्षा, पावसा विना जीवन शिक्षा
पाऊस म्हणजे सूक्ष्माला विशाल करणारं साधन
प्रसवण्या साठी धरतीला देवांचं अभिवादन
एक थेंब पावसाचा पुरला तर समृद्धी
तो नाही जिरला तर क्षुद्र ठरते बुद्धी
क्षुद्र ठरते बुद्धी
कवि 'रवि'
