ज्ञात वा अज्ञात

ज्ञात वा अज्ञात तो जरी

मी विसंबुन तयावरी

मज श्वास ही देतो

 बघा शब्दांप्रति ती वैखरी

वाटेत अंधारात त्या

विश्वास तो आहे पुढे

पाउले त्याची दिसावी

अन हस्त तो माझ्या शिरी

मातेचिया पान्ह्यात तो

पितरांचिया नेत्रांत ही

मित्र सखे त्याचीच रूपे

त्याची कृपा अशी मजवरी

जग म्हणे रे फाटक्या 

तुजला श्रीमंती न कळे

मी तयां हासून म्हणतो

हा खेळ आहे ईश्वरी

कवि 'रवि'