परसातील फुले

कळ्या असतात तोवर ती

मातेच्या उदरात जणू असतात

उमलल्या वर मात्र त्यांना 

'वर्ण' असे फुटतात

झाडावर थांबलेलं 

जाते देवाच्या गळ्यात थेट

सड्यामध्ये पोचलेली मात्र

पायदळी तुडवली जातात

कुणा कुणाला भोगावी लागते

'हारा'च्या कैदेची शिक्षा

तयांच्या आयुष्याला क्षणभराचीच भिक्षा

पांढऱ्या कपड्यातील काळ्या मनाचं

स्वागत करताना ते विद्ध ही होतात

हारात गोवला गेला तरी

त्याची ती 'हार'च असते

नियतीने दिलेल्या सौंदर्यावर ही

नियतीची 'मार'च असते

परसातील आणि हारातील फुलांना

सुगंध जरी एकच असतो

त्यांच्या जगण्याचा स्तर मात्र

समाजात एक सारखा नसतो

देवा तुझ्या सृष्टीतील इतर जीव खरेच सुखी

फुले आणि माणसं मात्र कायमच दु:खी

फुले आणि माणसं मात्र कायमच दु:खी

कवि'रवि'