अंधारले क्षण

एका क्षणात विरल्या जव त्या सुवर्ण रेखा

'अंधारल्या क्षणांना' तो सूर्य साक्षी होता 

'आभाळ' ते क्षणाचे, जगणे तसे यकश्चित 

 झाकोळण्या धरित्री तरीही प्रमाद होता 

तो एक ध्येय वेडा, ध्येयासी पार नाही

आकाश कल्पनांचे कवट्यात घेत होता 

चिरदाह चांदण्यांचा मजसी तसा सुखावे

स्वर मात्र हुंदक्यांचा हृदयात तप्त होता 

कुठुनी कसा 'रवि' तू साकारला जमाना 

'अंधार पाखरांना' अधिकार देत होता 

कवि 'रवि'