अपनी हस्ती के शहंशाह है हम

माना के फलक पे सितारे है करोड़ों आबाद 

दोज़ख के शहंशाह हमीं हैं उनके बाद 

दर्या का ज़र्फ़ इतना के शफ़क तक न पहुंचे 

अपनी एजाद से मुकम्मल हुआ वहां जो भी है आबाद 

दर्द की गहराई क्योंकर ज़ख्म उकेरती है 

क्या कम है जितना हुए पहले ही बर्बाद 

अश्कों की दीवारें नज़र धुंधलाती है 

मिली गर न मंजिल 'रवि' किसे सौंपेगा सौगात 

कवि 'रवि'

काल गती ही न्यारी

मित्रांनो जय श्रीराम 

उत्क्रांती वादाच्या पार्श्वभूमीवर माणूस निरनिराळ्या अवस्था पार करत करत आज इथपर्यंत पोचला आहे की आता दाराच्या आत चप्पल निराळी असते बाहेर पडताना वॉकिंग शूज, कॅजुअल शूज, फॉर्मल शूज, स्नीकर, सॅंडल, लोफर आणि काय काय असंख्य प्रकार उपजले आहेत. अनवाणी पायांनी धावून स्वर्ण पदक मिळवणारा मिल्खासिंग सुद्धा स्पोर्ट्स शूज ची जाहिरात करताना बघून आजच्या पिढीला धन्यता वाटते. पायात रुतणारा 'काटा' असा शब्द आता जपानी भाषेतला आहे असं समजून मुलं त्याचा अर्थ गुगल वर शोधताना दिसतात.

आपण हे जे काही जगलो आहोत ते आता कपोलकल्पित ठरत आहे.

टेकसॅव्ही आणि गॅजेटसॅव्ही आधुनिक पिढीला काही करण्यासाठी डिजिटल असिस्टंट सतत मदत करीत असतात. 

डार्विन जर आज पुन्हा जन्माला आलाच तर तो ह्या पृथ्वीला ओळखणार ही नाही आणि यदाकदाचित ओळखलंच तर उत्क्रांती वादाचा लेखक मीच होतो हे कुणालाच कळू नये यासाठी ईश्वराची आळवणी करीत बसेल.

शंभर वर्षांत जग इतकं बदललं आहे पुढील शंभर वर्षांत काय होणार आहे हे कल्पनेलाही कल्पना करता येत नाही.

असो!

बालपणीच्या आठवणींनी तार छेडली, त्या तरंगांना प्रतिसाद म्हणून ही प्रतिक्रिया उमटली आहे.

काल बरा होता की आज बरा आहे किंवा उद्या बरा असेल हे काळच ठरवणार आहे.

कालाय तस्मै नमः 🙏

कवि 'रवि'

मनीं मानसी

दिवस रात्र अन सांज सकाळी 

कसा कुठे ही भलत्या वेळी 

विचार एकच...... भेदून 'चक्रा' (विचार चक्र)

विलसतसे ह्या मनीं मानसी ||धृ||

मात पिता ते जन्मा देती 

संगोपन हृदयातून करीती 

चुकता संतती.....दोष तयांचा!

भले झालिया 'श्रेय' देवासी ||१||

गुरू घडवितो जाणून क्षण क्षण 

उणे पुरे ते शिष्याचे 'गुण'

मृत्तिकेतूनी 'हिरा' घडवितो 

परि अंधारी 'स्वत:' ठेविसी ||२||

देवाचे 'आभार' कशास्तव 

सर्व खेळ हा त्याचाची 'जव'

'कष्टसाध्य' ते न मिळविता 

सदा कदा 'उपवास' धरीसी ||३||

कवि 'रवि' 

हुस्नो शबाब

चांदनी रात और तुम्हारा शबाब 

जैसे आसमां में दो दो माहताब 

नूरे चश्म की चकाचौंध भुला रही है 

मजबूर मेरा ज़मीर दगा दे रहा है 

रातों का सफ़र तन्हा था कभी 

तेरा रश्के-मह शरीके इश्रत कर रहा है 

न था आगाज़ तो अंजाम भी न था 

आलमे मोहब्बत तकरार कर रहा है 

उल्फत के अफसाने है तारीख में शामिल 

'रवि' तेरे नाम का जिक्र अब आम हो रहा है 

कवि 'रवि'

रूहे रवां

जो कल साथ था 

फ़ना हो गया है 

                आबाद गुलशन 

                कजां बन गया है 

दस्तूर ए कुदरत 

बडा बेरहम है 

                 महफिल थी जो कल 

                 बियाबां बना है 

ना कभी पूछता था 

तवज्जो नहीं दी 

                 वो फिर क्यों जिगर में 

                 बसर कर गया है 

'रवि' राहबर तू 

किसी का नहीं था 

                  तेरा ज़िक्र फिर वो 

                  क्यों कर गया है 

कवि 'रवि'

कां कुणास ठाऊक

कां कुणास ठाऊक पण सहजच 

                                    असं वाटलं 

यंदाच्या वर्षी जणू भारतावर 

                            आभाळच फाटलं 

आसेतु हिमाचल सगळीकडे 

                              पावसाचं 'थैमान'

ढगाळलेलं आकाश पाहून 

                              'बळीराजा' हैराण 

तुडुंब झाली धरणे, नद्यांना 'ऊफाण' 

'माणसाविना' वाहताहेत रस्ते 

                        गल्ली मोहल्ले विराण 

समजत नाही "रवि" ह्याला 

                               कशाप्रकारे घ्यावे 

निसर्गाचा प्रकोप की 'देवाने सोडले भान' 

कवि 'रवि' 

महादेव भजन

महादेव की जय जय जय 

कैलास पती की जय जय जय ||धृ||

पार्वती नंदन महा दुख भंजन 

भस्मधारी तुम नंदी वाहन 

पुत्र गणपती और षडानन

त्रिलोक स्वामी की जय जय जय ||१||

गंगाधर हे उमा महेश्वर 

उद्धारक हो हे परमेश्वर 

भक्त गणों के रखवाले तुम 

भोलेनाथ की जय जय जय ||२||

तुम ही हमारे पालनहार 

तुम ही हमारे जीवनसार 

तुम्हारी करुणा अपरंपार 

भय हारक की जय जय जय ||३||

कहे 'रवि' करुणा कर मुझपर 

आशिष की वर्षा हो हम पर 

दास तुम्हारे निशि दिन भजते 

शंभूनाथ की जय जय जय ||४||

कवि 'रवि'