दश़्ते शहर

दश़्ते शहर में इक तमन्ना लेके आया था

हौसला ए सिकंदर और मुरादें लेके आया था

उसूलो रिवायत फना सी हो गई सारी

ये कैसा मौका और क्या दस्तूर लेके आया था

बुलंदी थी इरादों में और ज़ेहन में ख़ुमारी थी

हुनर हाथों में था, बला की शख्सियत हमारी थी

तभी तासीर उस पल की ज़रा ही साथ कर देती

मैं अपनी उस फतह का हर तराना लिखके आया था

न छूती थी कभी मायूसी मेरे जज़्बात को यारों

के सैलाबों पे भी तर जाना हमें मालूम था यारों

तपिश सहरां की डराने को भी ललचाये

मैं अपने हर मुहब्बत का जनाजा ढो के आया था

 चलो इकबार फिर से आजमा लें आखिरी पासा

कुआं कुछ ना कहे तुझसे 'रवि' तू आदतन प्यासा

के हस्ती ना मिटेगी तेरी सदियों तक तारीख से

तेरी मर्जी की मिल्कीयत खुदा से लेके आया था

कवि 'रवि'

नामोनिशान

बेदर्द, बे मुरव्वत

क्या क्या नहीं हूं

मैं खुश हूं चूंकि 

कुछ कहलाया तो हूं 

हूए लोग ऐसे 

जिये जो जहां में

बडी आस लेकर

तशद्दूद की एवज 

मिले ख़ाक में 

हुए बेनिशां वक्त के साथ में

मैं अभी तक जहां में 

समाया तो हूं 

है इक रोज़ की 

सभी की कहानी

घडी भर का बचपन 

घडी भर जवानी

वो प्यारे से रिश्ते 

वो इशरत दिवानी

मुझे कागजों पर

दिखे मेरी दुनिया

वो सिमटी हुई 

मुख्तलिफ कहानियां 

मैं अपनी जुबां को 

बनाकर तरन्नुम

कभी पेशे खिदमत लाया तो हूं 

कवि 'रवि'

रामराम भौ

रामराम भौ

राजकारन नावाचा एक असा मसाला इरोधी पार्टी वाल्याइनं तयार करेल हाये भौ कां त्याईले वाट्टे जवा मन व्हईन तवा घाल कोन्याई बासनात आन बसा वाट पाहात कां जमतेच भट्टी.

मी म्हंतो भौ, मले सांगा वात्तळ्ळया पिद्या किती शिजोसान तरी थ्याइले चव यीन कां बाप्पा? हे इरोधी पार्टी वाल्याइनं काजून कोनाचा मंतर घेल हाये कां आली निवळनूक कां व्हतात सारे जमा, आनतात वायल्या सुकोळ्या पिद्द्या, घालतात थ्याच मयकल्या भगुन्यात आन बसतात लाकळं खोसत त्याच्या बुडाखाली भौ. मसाला म्हनसान तं थोच जुना पुराना जळमटायनं भरलेला, मंजी या बी जे पी ले अन मोदी ले हरवाचं नावाचा ठराव मसाला. 

मले मालूम हाये भौ, पब्लिक लय शानी झाली राजे हो. थे काई बस्सर जात नाई अशा भुलभुलैया ले पन हौ राजे हो ते जवा गुलाबी, हिरव्या रंगाच्या नोटीवर गांधी बाबाले पायते तवा भरोसा करते का भौ गांधी बाबा नोटीच्या रुपानं आला आपल्याले समजून सांग्याले कां हे नोटा घिऊन शान आले थे सारे माहे पिठ्ठू हायेत आन ह्याईले मतदान करजा. 

ज्याइनं अनुभवानं आपलं मत बनोलं थे बाबाले नोटीवर पायतात, समजून जातात कां बाबा तं नोटीवर मजबूरीनं बशेल हाये आन आपल्याले काई सांगत नाई तवा थे लोकं गुपचूप नोट खिशात घालतात, म्होरच्याले सांगतात कां काई कायजी कराचं काम नाई, खिचडी तुमचीच पकनार हाये, लाकडं मातर चोखट लावजा.

पन असं जरी असलं भौ, तरी लय लोकं अशे हायेत कां त्याईले अजून बी पैशे घिऊन येनारा आपल्या फाटक्याचं पोतिरं करून आपल्याच घराले सारोन घालून आपल्याले पुरता नंगा करनार हाये, हे समजत नाई भौ.

औंदा मोदीजीनं साऱ्या जगात भारताचं नान एक नंबर वर आलं थे आपल्याले दाखोलं, जिकळे तिकळे विकासाची परचिती अवघ्याईले दिसते हाये. मंग आपलं काम बनते ना भौ का आपन आपल्या परीनं हे समद्या जनमानसाले समजून देवाव कां लोकहो जनहित म्हंजे तुमचं आमचं साऱ्या माय माउल्या अन लेकरा पाकराईचं हित. आता मोदीबाबा अशीन तं हे सारं हुईन. नाई तं पुन्ना थेच भ्रष्टाचार अन आपल्याले पस्तावा.

तं भौ चला मंग जसं जमीन तसं आपन परयत्न करू कां लोक चांगला इचार करतीन अन फुळे भविष्य साजरं करतीन.

रामराम भौ!

कवि 'रवि'

नज़म:- एक अकेला मैं

एक अकेला मैं और

सारा जहां उस तरफ

जुनून की हद हूं मैं

और दीवानगी उस तरफ

न गिने है छाले

न पर्वाह ही की है

बिछी जो खून की कतारें

दिखी घबराहट उस तरफ

आसमां वाला भी कभी

पूछ लेता है हाल अपना

रहनुमाई पर उसके

बौखलाहट उस तरफ

एक अरसा लगा है यारों

इस मक़ाम पर आते आते

फिर भी कैसे हासिल हुआ

यह सवाल उस तरफ

अब तो खत्म सा है 'रवि'

अरमानों का काफिला

फिर भी न जाने क्यों

है इंतज़ार उस तरफ

कवि 'रवि'

ग़ज़ल

क्या उनकी बेहयाई का मातम करे कोई

ना आशना तो हम भी थे पर आंख भर आई

लफ़्ज़ों की कतारें करती है कोशिशें

कागजो कलम को यूं रुसवा करे कोई

शिकवा कभी ना किया हमने नाफरमानी का

अदब की दास्तां ही यूं बदल गया कोई

राहबर उनके कभी अब अंजान से 'रवि'

मंजिल मिटा न सका तो रास्ता धुंधला गया कोई

कवि 'रवि'

सावरकर जयंती आणि संसद भवनाचे उद्घाटन

नवीन संसद भवनाचे उद्घाटन आणि राजकारण्यांची स्पृश्यास्पृश्यता:-

स्वातंत्र्य पूर्व काळातील इंग्रजी सत्तेच्या कटु स्मृतींना मूठमाती देऊन सत्यार्थाने नवा भारत स्थापित करण्याच्या जिद्दीतून जगनायक विद्यमान भारतीय पंतप्रधान परमादरणीय भाई नरेंद्र दामोदरदास जी मोदी यांनी अनेक ऐतिहासिक निर्णय घेतले आहेत. अशाच महत्वपूर्ण निर्णयांपैकी एक म्हणजे अत्याधुनिक पद्धतीने आणि पुढील अनेक दशकांचा विचार करून बांधण्यात आलेले नवीन संसद भवन. दिनांक २८ मे २०२३ रोजी ह्या संसद भवनाचे उद्घाटन मोदीजींच्या हस्ते होणार आहे आणि तो दिवस निवडताना तो प्रसंग अविस्मरणीय कसा होईल याकडे मोठ्या विचारपूर्वक लक्ष देण्यात आले आहे. ह्या देशाच्या स्वातंत्र्यलढ्यात ज्यांना क्रांतिसूर्य म्हणून ओळखले जाते अशा महान क्रांतिकारक विनायक दामोदर उर्फ क्रांतिवीर सावरकर ह्यांचा हा जयंती दिन आहे मित्रांनो.

१९४७ च्या काळात संपूर्ण स्वातंत्र्याच्या एकमेव उद्देशाने झपाटलेल्या भारतीयांना देशातील इतर विरोधी अंतर्प्रवाह कदाचित दिसू शकले नसावेत ज्या कारणे त्यांनी तत्कालीन कॉंग्रेसी नेतृत्वाने घेतलेल्या सर्वच निर्णयांना मूक संमती दिली. परिणामी, अशा अनेक समाजविघातक गोष्टी स्थापित झाल्या ज्यांचे दुष्परिणाम आम्ही पुढील अनंत काळापर्यंत भोगणार आहोत. हे येथे नमूद करण्याचा मुख्य उद्देश असा की त्या काळी ह्या देशाला अत्युत्तम शासन प्रणाली देवू शकतील असे महान नेते एकतर संपविले गेले किंवा ते अज्ञातवासात आयुष्य जगण्यास बाध्य केले गेले. नेताजी सुभाषचंद्र बोस आणि स्वातंत्र्य वीर सावरकर हे त्याचे प्रातिनिधिक उदाहरण आहेत.

संसद भवनाचे उद्घाटन होत असताना आजही त्या असुयेने प्रेरित असलेल्या लोकशाही विघातक, देशविघातक प्रवृत्ती उफाळून आलेल्या आहेत आणि आपापल्या परीने विरोधी सूर लावून कंठशोष करीत आहेत.

वर्ष २०१४ पासून नव्या भारताचा मंत्र देऊन जगनायक भारतीय पंतप्रधान मोदीजींनी जो विकासाचा धडाका लावलाय त्याने ह्या स्वार्थांध विकास विरोधी शक्तींचा पूरता फज्जा उडाला आहे. दिशाहीन झालेली ही मंडळी आपण समाजसेवक आहोत ह्या मूळ संकल्पनेलाच तिलांजली देऊन स्वतः ला ह्या देशाचे मालक असल्याचे मानत आहेत आणि त्यांच्या प्रत्येक कृतीतून हे स्पष्ट दिसते आहे.

१९४७ पासून २०१४ पर्यंत भारतीय जनतेने अनेक स्थित्यंतरे घडवून आणली पण राष्ट्रविकासाचा उद्देश सफल होईल अशी कार्यपद्धती स्थापन करण्यात फार यश संपादन करता आले असा एकही पंतप्रधान झाला नाही.

२०१४ पासून म्हणजेच मोदीयुग आल्यापासून ह्या देशाने विकासाची जी भरभराट अनुभवली आहे तिने जगभरातील समृद्ध देश ही इतके प्रभावित झाले आहेत की आज नोकरी किंवा व्यवसायाच्या निमित्ताने स्थलांतरित झालेल्या भारतीयांना विशेष महत्त्व प्राप्त झाले आहे, होत आहे. 

सर्वांगीण विकासासाठी होत असलेल्या प्रयत्नांना आधुनिक भारताची सुशिक्षित युवा पिढी देखील हरप्रकारे सहाय्यक होते आहे ही सकारात्मक बाब अत्यंत महत्वाची आहे.

नवीन संसद भवनाच्या उद्घाटनप्रसंगी जगभरातील भारतीयांना शुभेच्छा देताना लोकशाहीचा आधारस्तंभ असलेल्या ह्या पवित्र वास्तूत भारताचे भविष्य घडविण्यात आवश्यक ते सर्व निर्णय कार्यक्षम पणे घेतले जावेत अशी अपेक्षा आहे. 

दिशाहीन विरोधी पक्षनेत्यांना एकात्मिक भारतीय समाज घडविण्यासाठी सकारात्मक विचार दृष्टी प्राप्त होवो आणि संपूर्ण मानवजातीला मार्गदर्शन करणारा आपला भारत पुन्हा एकदा विश्वगुरू म्हणून अग्रेसर होवो अशी प्रभू श्रीरामाच्या चरणी प्रार्थना!

कवि 'रवि'

रामराम भौ

राम राम भौ,

कां म्हंता? औंदाच्या उन्हाळ्यात जरा जास्तच गर्मी व्हून ऱ्यायली? काच्यानं बॉ? रिजर्व बॅंकीनं गर्मी वाढोली म्हंता? हे मातर खरं हाये राजे हो!

तिकळे कर्नाटकात निवळणुका सरल्या कां नाई सरल्या तं लगीच रिजर्व बॅंकीनं ह्यो बॉम फोळ्ळा भौ. काहून तं म्हने कां ह्या नोटाईची जिनगानी खतम झाली, हां चार मैने बिन देल्ले भौ नयतुरन्या नोटा घिऊन जायाले. हे मंजे लयच झालं कानी भौ. "तुमी ने दर्द दिया है तुमी दवा देना" आसं जे काजून कोन शायर फायर सांगून गेला अक्शी तस्साच खेळ मांडला राजे हो ह्या बॅंकीच्या सायबानं.

तिकळे कर्नाटकात शपथविधी साठी सारे विरोधी पक्षनेते तंगडीत तंगडी घालून मोदी भौ च्या इरोधात फेर धऱ्याच्या इराद्यानं जमले व्हते ना भौ, पन ह्या दोन हजाराच्या नोटा वापस करा लागतीन ह्या कायजीनं सारा इस्कोट करून टाकला भौ. तंगडीत तंगडी घालून फेर धऱ्याच्या जागी लंगडी डान्स कऱ्याची पाई आली राजे हो!

तथुलचा शपथविधी सोवळा निस्तरलाई नोता कां हे नोटाबंदीचं कडू जहर पिवाची पाई आली राजे हो. तुमाले आठोते काय, रावुल गांधीनं निवळनुकाईच्या पयले कर्नाटकात सांगतलं व्हतं आमचं सरकार निवळून द्या तं मी साऱ्या माय माऊल्याईले दोन हजार रुपये माहवारी दीन. मले वाट्टे कां हे नोटाबंदीचं कारन असाव राजे हो. बॅंक म्हंते का दोन हजाराच्या वीस हजार करोडच्या नोटा वापरात हायेत आन दोन लाख सत्तर हजार करोडच्या नोटा गायब हायेत. तं त्या पडून पडून सळ्ळ्यावानी झाल्या हायेत आन फेकून द्या लागनार हायेत तं बदलून घ्या.

हाये कां नाई "आसमान से गिरे आन खजूर में अटके" वाली परस्थिती. 

मले तं वाट्टे भौ कां ह्या निवळनुकाईच्या तोंडावर कोनं तरी थे पंधरा लाख परतेकाले कवा देसान मोदीजी असा प्रश्न इचारला व्हता. तवा मोदीजीनं डबलून खीसा फाळ्याची संधी घेतली हाये बॉ. कां म्हंता? पटलं तुमाले? 

तं मंग व्हून जाऊ द्या 'मोदीजी की जय '

अथीच थांबतो, पुन्ना भेटूच!

रामराम 🙏

कवि 'रवि'

नज़म

सूरज की ढलती किरनें

तपिश को भुला न सकीं

सुबह का मौका ढूंढने

उस तरफ जा धमकीं

रात का सफ़र हर एक को

लगता रहा के खत्म ना हो

पर सहर तो होनी ही है

मन्शा हो या ना हो

ता उम्र उधेड़बुन करते रहे

हासिल एक पल ना हुआ

आंखें सो गयी आखरी नींद

हिसाब अधूरा ही रहा

ढलती किरनें कुछ सिखा गई

ज़िंदगी के मायने मगर

वो रात जो नसीब हुई.....आखरी रही

सूरज तो फिर आ धमका....मगर

फिर सहर न हुई.... फिर सहर न हुई 

कवि 'रवि'

अश्के हयात

 वोअश्क जो सैलाब बहा लाते हैं 

मरतूत से ज़ेहन में इन्कलाब बहा लाते हैं 

सदियों की रवायतें खत्म करते हैं मुसलसल

क्या मंदिर क्या काबा दरो दीवार ढहा जाते हैं 

अश्के सब्रसार बने खूंखार इस कदर

आंधी तूफान की रफ़्तार मिटा जाते हैं 

ख्वाइश़ का पैमाना जो बिखरता है टूटकर

अश्क ही तो हैं जो उम्मीद बढा जाते हैं 

कहता है 'रवि' अश्कों को जाया न कर

ये बह जाते है तो फिर उधार नहीं आते हैं

कवि 'रवि'

ग़ज़ल: उनवान-"बेखुदी"

बेखुदी की भी इक कहानी है यारों

बिखरी मंज़िल की निशानी है यारों

तपते सहरां से सुकून मिलता है मुझे

उफनते दर्या से रवानी यारों

अफसाने हजार बुनते रहे लोग

दुनिया में मोहब्बत के

दास्ताने बेवफाई का भी है

चर्चा सरे आम यारों 

के दिले नासाज़ को

एक फन भी बहला देता है

ता उम्र की शिकायत को

वाक़िफ है मौत का पैगाम यारों

वो कहते न थकता है 'रवि'

के बाबस्ता हूं उसूलों से

फिर भी करता रहता है हरदम

कोशिशें नाकाम यारों..... कोशिशें नाकाम यारों 

कवि 'रवि'

आल अपूर्ण राहिली होती, आता पूर्ण केली.

सरडा पावर

मी नाही, नाही, नाही... नाही त्यातली

 तरी...तरीपण सुमडी साठी कडी लावा आतली....... ||धृवपद||

भोगून भोगून जगली इथवर 

भोगाची सवय लागली

भोगासाठी 'खिलजी' सारखी

आप्तांचीच गळी कापली ..........||१||

देश ही नाही धर्म ही नाही

जातीची केली माती

करून करून भागली आणि मग 

आता निर्वाणीला लागली.........||२||

निर्वाणीला लागली तशी अचानक 

मनात भरली भीती

घात जयांचा केला ते 

आता दिसती डोळ्यांभोवती............||३||

सरड्या सारखे रंग बदलूनी

आपण गोडवे गाती

ज्ञानी पण एक असा उगवला

सोंगे सगळी उघडी पाडली ना ती.......||४||

"मरता क्या ना करता" तैसी

आता जाहली स्थिती

इकडे तिकडे धावत फिरती

पण ना चुके कर्माची गती.......||५||

म्हणे 'रवि' बहु होतील ऐसे

"सरडा पावर" वाले

महाराष्ट्र परि ना सोडी शिकवण

जी दिधली संतांनी ती..........||६||

कवि 'रवि'

रामराम भौ

दोस्तहो रामराम,

औंदा गर्मी चा मौसम आन राजकारनातली गर्मी दोनी लय तापून ऱ्हायले भौ. तुमी तं सारे सदा न कदा मोबाईल तोंडासमोर घिऊन शान पायतच ऱ्हायता कुकडे काय चालू हाये थे! म्या काई अल्लग सांग्याची जरुरत तशी नाई पन म्हतलं आज इतवारी जरा आपुनच हवापान्याले चाट दिऊ आन राज्यात जे काई सोंगं चालू हायेत थे लिवाची कोशिश कराव.

तं कसं हाये ना भौ, राजकारन आन बिलंदर गिरी हे ज्यायनं आपलं बिरूद धरलं त्याईले हमेशाच कशी कां असो ना बातम्याईत ऱ्हायाची सवय लागते तशीच गरज बीन ऱ्हायते.

कशी म्हंता? तं जरा मैन्या भराच्या, राजकारनाले ऊत आननाऱ्या नेत्या कुत्याईच्या राज्य भर चालू असलेल्या फेऱ्या जर्रा डोयासमोर आना, मी काय म्हंतो थे बातच ध्यानात यीन. 

थे पक्ष नसलेल्या अध्यक्षाचे दौरे काय,

 जलमजात अध्यक्ष असल्यावरई ज्याले आपल्या असन्यावर भरोसा नाई, 

मनशे मनशे म्हनत म्हनत ज्याईचा दम निंगून ऱ्हायला,

 सवताले वंचित म्हनतानी ज्याले एशी च्या बाहीर निंगताच घाम फुटते, 

काकाच्या करतूतीले कुनी कावला,

 तं लेकाच्या ऐयाशीनं ज्याचा घात केला,

 अशे सारे आमच्या गरीब गुरब्याईचे वाली मवाल्यावानी रस्त्यावर बयाळ्ळ्या वानी उन्हातान्हात सभावर सभा घिऊन ऱ्हायले भौ.

आता तुमी म्हनसान कां सभा घेनं हे तं त्याईचंच काम हाये, तं ते बी खरंच हाये म्हना, काहून कां लोकाईले यायचं काम डोयात अंजन घालून पायलं तरी दिसत नाई. दिसतात फकस्त घोटाये घोटाये आन घोटाये. मंग बोंबलून बोंबलून सांगा तं लागीनच ना भौ कां थे काई खरं नाई आन आमी सांगतो थे ऐका. आपुन साधारन मानसं, आपल्या मनात हेच ऱ्हायते कां बॉ आपल्याले सारं ठाऊक असलं तरी जावाव एकडाव पुन्ना काय नयी पुळी सोळते थे पाह्याले. तं गर्दी पायताच ह्याईले अजून जोश चळते. राजे हो, आपल्यालेच सांगतात कां "पहा ही अलोट गर्दी पहा" हे आमचे समर्थक आहेत. खरं काय ते तुमी आमी जानतो ना भौ! जावू द्या, त्याईचं त्याईले लखलाभ. 

हां, आपुन मातर मनात गाठ बांधून ठिऊ भौ, कां कोनाच्या सोंगाले आमी भूलनार नाई, आमचं भलं आमीच घडवून आनू. ऐऱ्या गैऱ्याईच्या नादाले कसंच लागाचं नाई.

बाकी सारं आलबेल हाये भौ! 

पुन्ना भेटूच. 

तुमचाच

कवि 'रवि'

चंद शेर एक ख़याल

दर्द मिला है तो एवज में दवा भी मिली

राहे इन्साफ पे दोस्तों से दुवा भी मिली

इतनी भी नाकाम न रही उल्फ़त यारों

बुझते चरागे लौ को कभी कभी हवा भी मिली

ना आशना तो कोई नश्तर भी न होगा

 तराश कर संग को मूरत भी मिली

टूटें है अगर दिल तो कोई बात नहीं

टुकड़े टुकड़े पर माशूक की तस्वीर भी मिली 

हर दिल इक तमन्ना में बसर करता है

हर दिल को बेवफाई की सौगात भी मिली

अपना क्या है मुकद्दर का करिश्मा है

अपाहिज हुए तो कोशिश की बैसाखी भी मिली

ख्वाबों सितारों की सैर कब तक करें 'रवि'

के ठोकरों से बुलंदी की नसीहत भी मिली

कवि 'रवि'